PRZEPAŚĆ
Stać nad skrajem przepaści
mieć związane ręce i usta
wykonać jeden krok...
Tutaj głębia
ostre skały
wieczne zapomnienie...
Tam zielona polana
słońce, miłość
ludzie... przyjaźń
życie...
A Ty stoisz wciąż w miejscu
Nie wiesz dokąd iść
Czujesz jak lecisz w dół
A tymczasem
To nie sen
Nadal żyjesz
Jesteś
To nie marzenia
To Twe życie
To rzeczywistość
/29.04.2002/
bo czasami poprostu tak właśnie się czuję... Cokolwiek bym nie zrobiła i tak będzie źle... i tak nie będzie tak jakbym chciała...
Często zastanawiam się czy droga, którą idę jest tą właściwą? czy to co czuję jest prawdziwe? Czy ludzie którzy mnie otaczają i deklarują swoją szczerość naprawdę tacy są?
Dlaczego zawsze wtedy kiedy uważam że wszystko idzie dobrze w rzeczywiśtości zaczyna się walić? Dlaczego nie potrafię tak poprostu zapytać o co chodzi?? Dlaczego sama udzielam sobie nie zawsze trafnych odpowiedzi??
Dlaczego tak łatwo watpię w ludzką przyjaźń... Dlaczego??
Dlaczego nie potrafię być już tą osobą co kiedyś... czy aż tak zmienilo mnie życie, ludzie, którzy mnie otaczali?? czy to właśnie oni sie tak zmienili??
Dlaczego ludzie zaczynają oceniać innych po tym jakie znajomości zawierają?? osadzanie ludzi przez pryzmat znajomych...
Dlaczego nie potrafimy przyjąć decyzji innych, tylko upieramy się przy swoim i próbujemy kogoś na siłę zmieniać... Pozwólmy im być takimi jacy są:) To w końcu ich decyzja... Jeżeli nawet nie są tacy jak byśmy tego chcieli, to nie skreślajmy ich z listy najbliższych przyjaciół... Nie warto... Czasami każdemu zdarza się zły dzień i musimy nauczyć się to dostrzegać.
Odtrącanie kogoś tylko dlatego, że nie pasuje do ogółu powoduje, że przepaść staje sie coraz większa i tracimy tych na których najbardziej nam zależało... Pozostają przy nas tylko osoby, którym obce sa jakiekolwiek wartości, a liczy się tylko zabawa... o tym co straciliśmy okazuje się kiedy jest juz zdecydowanie za późno... i kiedy tego co odeszło nie można już odbudować.
To boli.
Tylko czy warto??
Często zastanawiam się czy droga, którą idę jest tą właściwą? czy to co czuję jest prawdziwe? Czy ludzie którzy mnie otaczają i deklarują swoją szczerość naprawdę tacy są?
Dlaczego zawsze wtedy kiedy uważam że wszystko idzie dobrze w rzeczywiśtości zaczyna się walić? Dlaczego nie potrafię tak poprostu zapytać o co chodzi?? Dlaczego sama udzielam sobie nie zawsze trafnych odpowiedzi??
Dlaczego tak łatwo watpię w ludzką przyjaźń... Dlaczego??
Dlaczego nie potrafię być już tą osobą co kiedyś... czy aż tak zmienilo mnie życie, ludzie, którzy mnie otaczali?? czy to właśnie oni sie tak zmienili??
Dlaczego ludzie zaczynają oceniać innych po tym jakie znajomości zawierają?? osadzanie ludzi przez pryzmat znajomych...
Dlaczego nie potrafimy przyjąć decyzji innych, tylko upieramy się przy swoim i próbujemy kogoś na siłę zmieniać... Pozwólmy im być takimi jacy są:) To w końcu ich decyzja... Jeżeli nawet nie są tacy jak byśmy tego chcieli, to nie skreślajmy ich z listy najbliższych przyjaciół... Nie warto... Czasami każdemu zdarza się zły dzień i musimy nauczyć się to dostrzegać.
Odtrącanie kogoś tylko dlatego, że nie pasuje do ogółu powoduje, że przepaść staje sie coraz większa i tracimy tych na których najbardziej nam zależało... Pozostają przy nas tylko osoby, którym obce sa jakiekolwiek wartości, a liczy się tylko zabawa... o tym co straciliśmy okazuje się kiedy jest juz zdecydowanie za późno... i kiedy tego co odeszło nie można już odbudować.
To boli.
Tylko czy warto??
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz